Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başkan ve Bir Piskopos), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve psikolojik işkence uygular. Film, bu süreci 'Cehennem Çemberi', 'Kaka Çemberi' ve 'Kan Çemberi' gibi bölümlerle anlatır.

Pasolini, burada sadece bir korku hikayesi anlatmaz; faşizmin, iktidarın, tüketim toplumunun ve kapitalist sömürünün doğasını radikal bir metaforla eleştirir. Malikanedeki zalimler ve kurbanları, iktidar ilişkilerinin en çıplak ve en rahatsız edici halini temsil eder. Oyunculuklar, kasıtlı olarak teatral ve soğuk bir mesafeyle sunulur; bu, seyirciyi duygusal özdeşleşmeden uzaklaştırıp filmin felsefi ve politik argümanına odaklanmaya zorlar.

Görsel olarak sert, ancak genellikle şiddeti ekran dışında bırakan veya stilize bir şekilde sunan bir yönetim anlayışı hakimdir. Pasolini'nin son filmi olan 'Salò', gösterime girdiği dönemde büyük skandala yol açmış, birçok ülkede yasaklanmıştır. Günümüzde ise, bir şok filmi olmanın ötesinde, iktidar mekanizmalarını sorgulayan cesur ve trajik bir sanat eseri olarak kabul görür. Sanatın sınırlarını, seyircinin tahammülünü ve politik sistemlerin baskıcı doğasını anlamak isteyenler için vazgeçilmez, ancak izlemesi son derece zorlu bir deneyim sunar. Film, basit bir 'izlenmesi gerekenler' listesinin çok ötesinde, derin bir etik ve estetik sorgulamaya davet eder.